L’ultima stagiòn, l’ultima giurnò (in dialetto acquese) di Pinein du Lubèrt, Contadino e Poeta del Monferrato
24 Aprile 2024
L’ultima stagiòn, l’ultima giurnò (in dialetto acquese) di Pinein du Lubèrt, Contadino e Poeta del Monferrato
Questa seconda poesia è la fotografia del tramonto di una vita, la vita di un uomo che è ben cosciente di essere arrivato al traguardo… senza paura, serenamente, accetta il suo destino
Acqui Terme, 24 aprile 2024
NOTA del direttore
Questa seconda poesia di Pinein du Lubèrt è la fotografia del tramonto di una vita, la vita di un uomo che è ben cosciente di essere arrivato al traguardo… senza paura, serenamente, accetta il suo destino; chiede solo di poter passare gli ultimi suoi giorni, in pace, tra le braccia della sua terra, dove è nato, dove è vissuto… dove vorrebbe essere sepolto.… Quando le gambe non potranno più portarmi e mi sentirò duro come un ceppo di legno sarò costretto fermarmi… lasciatemi sotto questa pianta che ho piantato tanti anni fa, prima di andare a fare il soldato.
Che possa ancora vedere la luce del mattino e vedere, come un miracolo, cominciare una nuova giornata. Il sole che spunta adagio, allegro e pacioccone…. con la speranza, non si sa mai, di vederlo ancora domani…
Giuseppe Danielli
di Viotti Giuseppe
(Pinein du Lubèrt … avei pasiensa sa digg la mia)
L’ultima stagiòn, l’ultima giurnò
Quand ch’el gambe i pudràn pe purtème
e dir c’me in sèpp a duvrò fermème
lasèm sùta sa pianta, ch’a iò piantò…
tàncc one fà, prima d’andè a suldò.
Ch’a posa ancùra vughe ù ciòr d’la matinò
e vughe,c’me in miròco, c’mensè notra giurnò,
u sù cu spònta adose alègher e pacialàn
speranda, us sa moi, d’avghile ancùra admàn!
Vughe ‘sta campògna svigèss con alegrìa,
vughe al caud dù sù, au dè c’me cl’a cambìa
vughe tìtt antùrn el piante a rifiurì,
i prò chi rinverdìso, el gràn cu beta u spì
Vughe el rundanèine chi vàn ansè e bòs
e sensa fè burdèl farfòle chi van a spòss
vughe au sù el lisèrte scaudèse an sel mirèt
iusè chi fan ù nì col bìsche e coi bachèt.
Poi vughe u sclendùr du Sù che drera al brìcch u svanìss
l’incànt ed in mumènt antànt che u de u finìss
e vughe dant’la vol l’ombra cl’a ven se
adose, sensa presa la nocc cl’a cola sé
Vughe u sé col steile, magòra con n’po d’Leina
e antànt i ciòr vischèse sbardlò an slà culeina
e ant tu sckìr vischèse tànc e tànc limèin
chi poso lampesànda sensa dè gena a nèin
…e coi pensièr d’in temp antànt cu ven la nocc
sensa pe nein rimpiànt serchè ed ciode iocc.
E quande che amburgnì i’occ i vugràn pé
lasème per piasì ca stòga ancùra que,
ca senta ancùra el gòl cu canta a la matèin
e antànt cu sponta l’Olba svigèse tìcc i’uslèin,
sente tìtt antùrn c’mensè notra giurnò
antànt che u ciùpp du Sù ù siua la rusò.
Dal ca rivè i burdèl dl’a gent chi levo sé
sente i cuntadèin chi toco a travaiè
e chi cu va a la vigna e chi cu va a la stola
chi cu s’ancaméina e poi al pian u còla.
Sente i tratùr chi ruso antànt chi veno e i vàn,
n’a trébia che luntàn la vùsa a bòte el gràn,
n’areuplàn cu pòsa con tìtt el sò fracòss,
el machine an’slà strò chi curo sensa pòs,
ù treno cu rabòta lasé an’slà feruvia…
luntàn ina campan-na ca bòt l’Ave Maria.
Poi col burdèl cu cola e la gent che a cà s’ritira
ca posa turnè a sente la vùs ed la natìra!
Sente i grìll chi canto cuntènt an’mès ai prò
in càn cu braula e u piàns cl’è sensa libertò,
sente ù rusgnò cantè ancùr la so cansòn
con n’pò ed malincunìa, ma acsé tanta pasiòn!
Sente el vèrs du ciùtt cu sc’iùta da luntàn,
l’éua che alègra la scùr an’fònd au riàn,
sente ù sfarfuiè dl’arietta cl’è pasòia,
sente pichè i bot, notr’ura cla’snè andòia
…e sente an’fònd al còr in pò d’malincunìa
ed nenta vughe el steile chi sòn la me cumpanìa.
E quande che iurige anciurgnìe i sentràn pe
lasème, per piasì, lasème ancùra que,
ca senta ancùra l’oire cu posa a la matèin
cariò dl’udùr del fiù di prò e di giardèin,
dl’udùr cu ven dai bosch, dal piàn, da la muntògna
cu cola dai nocc brich..l’udùr di stà campògna!
Del fèin cu secca au Sù au longh e dla giurnò
dl’a stùbbia ch’iàn dò fò, dl’agliòm péina sbardlò,
udùr d’tera bagnòia dop a na ramò
cu là rinfrescòia ma sensa fei del mò.
E sente la fragransa dl’oire settembrèin
cu porta dai nocc bricch pasanda pian pianèin
udùr d’ìua madìra cu ven da ogni vigna…
rivive con el còr la festa d’la vendìgna!
Udùr del mùst che alègher u bui antì vaslòt
udùr di fòns chi nooso sbardlò suta i ruslòt
udùr del foie secche ch’iàn fò la sò stagiòn
che Fuiacàu ui sckissa anti fòs e antì cantòn.
Poi sente dé per dé schirsèse el giurnò,
l’udùr dl’à prima breina an sel gràn péina nò…
e poi l’udùr dl’à nebbia clà entra fina a iòss,
sente che l’Invèrn ù stà drucanda adòss.
E quande che antupò u nòs un sentrà pé
lasème, per piasì, lasèm spitè acsì qué!
Ansìma dista téra cl’è stò la me giurnò
andùa ch’a iò arìì, piansì e travaiò,
ansìma dista téra ch’a iò girò e vutò
speranda a lo sminòia, cuìì cul cla ma dò,
ansìma dista téra cuciò c’me n’animò
cl’à vivì me cl’à pudì, ma semper an libertò…
ca senta an pòc ed ciùpp brasò c’me a na murùsa
ancùra an pò a s’ta téra cl’è stòia generùsa!
E sckìsa s’am cherdìva e d’ese me el padròn
ed tìtt di sa caséina, anfìna di uataròn
ma a la fèin a so con ben poca virtù
“Tèra tei la padròn-na, me sul in servitù”.
U còs chìca faràcula, u sta d’ventànda brèin
l’ura l’è pasòia, ù se smorta el me limèin..
antànt u còs la fioca, las’posa bèle piàn..
lingèra..c’me farfòle..ansèl mùr..ansìma el màn..
e la ven sé pe sc-ciòsa slargànda ù so tapìss…
e sensa fè ciadèl per me el Mond ù finiss.

Se ti piacciono le poesie di Pinein du Lubèrt (Clicca qui)
Redazione Newsfood.com
Nutrimento &nutriMENTE
Contatti




