L’ultima stagiòn, l’ultima giurnò (in dialetto acquese) di Pinein du Lubèrt, Contadino e Poeta del Monferrato

L’ultima stagiòn, l’ultima giurnò (in dialetto acquese) di Pinein du Lubèrt, Contadino e Poeta del Monferrato

By Giuseppe

L’ultima stagiòn, l’ultima giurnò (in dialetto acquese) di Pinein du Lubèrt, Contadino e Poeta del Monferrato

Questa seconda poesia è la fotografia del tramonto di una vita, la vita di un uomo che è ben cosciente di essere arrivato al traguardo…  senza paura, serenamente, accetta il suo destino

Acqui Terme, 24 aprile  2024

 

NOTA del direttore
Questa seconda poesia di Pinein du Lubèrt è la fotografia del tramonto di una vita, la vita di un uomo che è ben cosciente di essere arrivato al traguardo…  senza paura, serenamente, accetta il suo destino; chiede solo di poter passare gli ultimi suoi giorni, in pace, tra le braccia della sua terra, dove è nato, dove è vissuto… dove vorrebbe essere sepolto.

… Quando le gambe non potranno più portarmi e mi sentirò duro  come un ceppo di legno sarò costretto fermarmi…  lasciatemi sotto questa pianta che ho piantato tanti anni fa, prima di andare a fare il soldato.
Che possa ancora vedere la luce del mattino e vedere, come un miracolo, cominciare una nuova giornata. Il sole che spunta adagio, allegro e pacioccone…. con la speranza, non si sa mai, di vederlo ancora domani…
Giuseppe Danielli

 

 

 

di Viotti Giuseppe
(Pinein du Lubèrt … avei  pasiensa sa digg la mia)

 

L’ultima stagiòn, l’ultima giurnò

Quand ch’el gambe i pudràn pe purtème

e dir c’me in sèpp a duvrò fermème

lasèm sùta sa pianta, ch’a iò piantò… 

tàncc one fà, prima d’andè a suldò.

Ch’a posa ancùra vughe ù ciòr d’la matinò

e vughe,c’me in miròco, c’mensè notra giurnò,

u sù cu spònta adose alègher e pacialàn

speranda, us sa moi, d’avghile ancùra admàn!

Vughe ‘sta campògna svigèss con alegrìa,

vughe al caud dù sù, au dè c’me cl’a cambìa

vughe tìtt antùrn el piante a rifiurì, 

i prò chi rinverdìso, el gràn cu beta u spì

Vughe el rundanèine chi vàn ansè e bòs

e sensa fè burdèl farfòle chi van a spòss

vughe au sù el lisèrte scaudèse an sel mirèt

iusè chi fan ù nì col bìsche e coi bachèt.

Poi vughe u sclendùr du Sù che drera al brìcch u svanìss

l’incànt ed in mumènt antànt che u de u finìss

e vughe dant’la vol l’ombra cl’a ven se

adose, sensa presa la nocc cl’a cola sé

Vughe u sé col steile, magòra con n’po d’Leina

e antànt i ciòr vischèse sbardlò an slà culeina

e ant tu sckìr vischèse tànc e tànc limèin

chi poso lampesànda sensa dè gena a nèin

 …e coi pensièr d’in temp antànt cu ven la nocc

sensa pe nein rimpiànt serchè ed ciode iocc.

E quande che amburgnì i’occ i vugràn pé 

lasème per piasì ca stòga ancùra que,

ca senta ancùra el gòl cu canta a la matèin

e antànt cu sponta l’Olba svigèse tìcc i’uslèin,

sente tìtt antùrn c’mensè notra giurnò 

antànt che u ciùpp du Sù ù siua la rusò.

Dal ca rivè i burdèl dl’a gent chi levo sé

sente i cuntadèin chi toco a travaiè

e chi cu va a la vigna e chi cu va a la stola

chi cu s’ancaméina e poi al pian u còla.

Sente i tratùr chi ruso antànt chi veno e i vàn,

n’a trébia che luntàn la vùsa a bòte el gràn,

n’areuplàn cu pòsa con tìtt el sò fracòss,

el machine an’slà strò chi curo sensa pòs,

ù treno cu rabòta lasé an’slà feruvia… 

luntàn ina campan-na ca bòt l’Ave Maria.

Poi col burdèl cu cola e la gent che a cà s’ritira

ca posa turnè a sente la vùs ed la natìra!

Sente i grìll chi canto cuntènt an’mès ai prò

in càn cu braula e u piàns cl’è sensa libertò, 

sente ù rusgnò cantè ancùr la so cansòn

con n’pò ed malincunìa, ma acsé tanta pasiòn!

Sente el vèrs du ciùtt cu sc’iùta da luntàn,

l’éua che alègra la scùr an’fònd au riàn,

sente ù sfarfuiè dl’arietta cl’è pasòia,

sente pichè i bot, notr’ura cla’snè andòia

…e sente an’fònd al còr in pò d’malincunìa

ed nenta vughe el steile chi sòn la me cumpanìa.

E quande che iurige anciurgnìe i sentràn pe 

lasème, per piasì, lasème ancùra que,

ca senta ancùra l’oire cu posa a la matèin

cariò dl’udùr del fiù di prò e di giardèin,

dl’udùr cu ven dai bosch, dal piàn, da la muntògna 

cu cola dai nocc brich..l’udùr di stà campògna!

 Del fèin cu secca au Sù au longh e dla giurnò

dl’a stùbbia ch’iàn dò fò, dl’agliòm péina sbardlò,

udùr d’tera bagnòia dop a na ramò

cu là rinfrescòia ma sensa fei del mò.

E sente la fragransa dl’oire settembrèin

cu porta dai nocc bricch pasanda pian pianèin

udùr d’ìua madìra cu ven da ogni vigna…

rivive con el còr la festa d’la vendìgna!

Udùr del mùst che alègher u bui antì vaslòt

udùr di fòns chi nooso sbardlò suta i ruslòt

udùr del foie secche ch’iàn fò la sò stagiòn

che Fuiacàu ui sckissa anti fòs e antì cantòn. 

Poi sente dé per dé schirsèse el giurnò,

l’udùr dl’à prima breina an sel gràn péina nò…

e poi l’udùr dl’à nebbia clà entra fina a iòss,

sente che l’Invèrn ù stà drucanda adòss.

E quande che antupò u nòs un sentrà pé

lasème, per piasì, lasèm spitè acsì qué!

Ansìma dista téra cl’è stò la me giurnò

andùa ch’a iò arìì, piansì e travaiò,

ansìma dista téra ch’a iò girò e vutò

speranda a lo sminòia, cuìì cul cla ma dò,

ansìma dista téra cuciò c’me n’animò

cl’à vivì me cl’à pudì, ma semper an libertò…

ca senta an pòc ed ciùpp brasò c’me a na murùsa

ancùra an pò a s’ta téra cl’è stòia generùsa!

E sckìsa s’am cherdìva e d’ese me el padròn

ed tìtt di sa caséina, anfìna di uataròn

ma a la fèin a so con ben poca virtù

“Tèra tei la padròn-na, me sul in servitù”.

U còs chìca faràcula, u sta d’ventànda brèin

l’ura l’è pasòia, ù se smorta el me limèin..

antànt u còs la fioca, las’posa bèle piàn..

lingèra..c’me farfòle..ansèl mùr..ansìma el màn..

e la ven sé pe sc-ciòsa slargànda ù so tapìss…

e sensa fè ciadèl per me el Mond ù finiss.

 

Pinein du Lubert

 

 

 

 

 

 

Se ti piacciono le poesie di Pinein du Lubèrt (Clicca qui)

 

Redazione Newsfood.com
Nutrimento &nutriMENTE
Contatti 

 

Condividi su:

VISITA LO SHOP ONLINE DI NEWSFOOD